Η ιστορία της Φατουμάτα γύρω από την πολιτισμική πολυμορφία

Η Φατουμάτα είναι από τη Γουινέα-Μπισάου και έφτασε στην Πορτογαλία πριν από λίγα χρόνια.Τότε, ήταν 21 ετών, και ήρθε στην Πορτογαλία για να παρατείνει τις σπουδές της. Δύο εβδομάδες μετά την άφιξή της στην Πορτογαλία, η Φατουμάτα ξεκίνησε μαθήματα πορτογαλικής γλώσσας για ξένους. Η ίδια εξομολογείται πως ακόμα θυμάται το αίσθημα της πρώτης της μέρας. Είχε εκπλαγεί από μία μεγάλη ποικιλία ανθρώπων από όλο τον κόσμο – Όλοι έδειχναν παραξένοι! – είπε η Φατουμάτα – ακόμα και η φυσιογνωμία των ανθρώπων φάνηκε να την εκπλήσσει, αφού όλοι έδειχναν τόσο διαφορετικοί: από το σχήμα των ματιών, το χρώμα του δέρματος, τα χτενίσματα, τα χρώματα, τις υφές μέχρι και τις συμπεριφορές…Στην αρχή, είχε ανάμεικτα συναισθήματα για αυτό και σκέφτηκε ακόμα και να εγκαταλείψει το μάθημα. Αλλά τότε, αργά, μία αίσθηση περιέργειας άρχισε να αναδεικνύεται, και άφησε τους φόβους της στην άκρη. Μία μέρα, - αναπολεί με ενθουσιασμό – βρισκόμασταν όλοι έξω κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, χωρίς να ξέρουμε τι να πούμε ο ένας στον άλλον.

Κάποιοι από εμάς κοίταζαν το πάτωμα, άλλοι κοίταζαν πάνω για να μην αντικρίζουν τους άλλους, καθώς ο δάσκαλος έφτανε και έλεγε: « - Λοιπόν, ας δούμε ποιες είναι οι πιθανότητες να απολαύσουμε όλοι μαζί το ίδιο φαγητό». Κάποιοι από εμάς χαμογέλασαν, πολλοί από εμάς κοίταξαν ο ένας τον άλλον, χωρίς να ξέρουμε τι να πούμε, ενώ ο δάσκαλος συνέχισε. « – Λοιπόν, ας κάνουμε κάποια βήματα. Θα σας δώσω τρεις προκλήσεις: πρώτα, θα παίξουμε ένα παιχνίδι χειρονομιών. Πώς χαιρετάς κάποιον στη χώρα σου; Μετά, θα κάνουμε «έναν διάλογο κορίτσι με αγόρι», ώστε να βρούμε τρεις πολιτισμικές παραδόσεις, που πιστεύετε ότι είναι μοναδικές στη χώρα σας. Να θυμάστε να ακούτε ενεργά, να παρατηρείτε τις χειρονομίες, τους τρόπους του ζευγαριού σας, ώστε να αντλήσετε, όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες μπορείτε». Αυτή η μέρα ήταν ξεκαρδιστική, και όλοι μας, μετά από ένα αρχικό φόβο, ξεκινήσαμε να χαλαρώνουμε, και μετά από τρεις ώρες, γελούσαμε μαζί. Έμαθα πολλά χρήσιμα και πολύτιμα πράγματα. Ένα πράγμα σημαντικό για εμένα είναι να μην υποθέτω ποτέ.

Οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές συνήθειες και πεποιθήσεις, επομένως, η πιθανότητα κάποιος να κάνει κάτι με συγκεκριμένη πρόθεση, πολύ διαφορετική από αυτή που πίστευα, είναι υπέροχο και πολύ αληθινό. Για να βάλω ένα τέλος στην ιστορία, στο τέλος των ασκήσεων ήμασταν όλοι πολύ κουρασμένοι και ενθουσιασμένοι. Από το πουθενά, ο δάσκαλος εμφανίστηκε στην αίθουσα με ένα γαλόνι νερό και είπε: « - Διψάω πολύ! Θέλει κανείς νερό; Και σιγά, ένας ένας ήπιαμε λίγο νερό. Και ο δάσκαλος μας κοίταξε προσεκτικά και είπε: Τι πιστεύετε για το νερό;» Αυτή τη στιγμή, είναι ό,τι καλύτερο!», και όλοι μας χαμογελάσαμε και γνέψαμε, σύμφωνοι μαζί του. «Βλέπετε – συνέχισε – υπάρχει πάντα κάτι που μας ενώνει, όταν η πολυμορφία είναι τεράστια. Πρέπει απλά να επενδύσετε λίγο στο να ανακαλύψετε τις ιδιαιτερότητες, προκειμένου να ξεδιπλώσετε την ενότητα της ομάδας».